Dans de sterren van de hemel met je voeten stevig op de aarde

 

De beste manier om te leren dansen is dansen

De beste manier om te leren liefhebben is liefhebben

De beste manier om te leren leven is leven

 

Mooie ritmes en dansmuziek roepen dat ik meer moet dansen, maar ik doe het niet. Ik durf niet, ik kan het niet, ik kom er niet aan toe, ik weet niet hoe, waar, met wie, welke methode. Mijn hoofd zit in de weg.

 

Ik ga toch gehoor geven aan de roep van de heupen. Dat ga ik doen door middel van Innerdance, De vijf ritmes, trance dance en biodanza. Ik trek mijn oude dansschoenen uit de kast, trek mijn buik in, zet een moedig gezicht op en spring er met hart, ziel en knikkende knieën in.

 

Innerdance bij Noscunos in Eindhoven

De workshop “ONTMOETEN VANUIT HET HART”

 

Ilse Daal, een prachtige Antilliaanse en Thomas van den Berg een intuïtieve Hollandse man zijn de oprichters van het spirituele centrum en werken voornamelijk met dans. Over hun werk vertellen ze: dansen is een geweldig middel om jezelf uit te drukken. Dans is bewegen en bewegen is leven. Je gebruikt je lichaam om emoties om te zetten in beweging met muziek als ondersteuning. Geblokkeerde emoties kom je tegen in de dans, je kunt ze dansend weer in beweging zetten en nieuwe ruimte in jezelf maken. Innerdance komt vanuit jezelf, zonder regels, pasjes of denkwerk. Het is jezelf zachtjes uit nodigen en zo in contact komen met je gevoel.

 

In een mooie dansruimte ontmoet ik de andere cursisten, 9 vrouwen en 1 man. Na thee, kennismaken en een korte meditatie begint de muziek ons langzaam te lokken. Eerst een half uur dansend opwarmen. De muziek begint langzaam en bouwt op in tempo en ritme. Ik begin voorzichtig, maar de drums krijgen me te pakken en winnen het van mijn onzekerheid. Het is een heerlijk gevoel dat het helemaal niet om pasjes, mooie bewegingen en strakke pakjes gaat. De romige heupen mogen hortend en stotend bewegen, we mogen lekker aan rommelen en zo komen we lekker los.  Dit is dan het begin van een dansreis die ons bijna de hele dag in beweging houdt. Af en toe komen we even tot rust, delen een paar woorden maar er wordt weinig gepraat. Dat is op zich al een heel krachtige ervaring voor mij, ik ben een enorme kletskous en gebruik dat praten ook vaak om een beetje om mijn gevoelens heen te fietsen.

 

Dan gaan we plastic maskers beschilderen die symbool staan voor het masker waarachter we soms ons werkelijke gevoel verbergen bij een ontmoeting, met die maskers gaan we dansen, elkaar wel en niet aankijkend, soms aanrakend met een voet of een hand. Mijn masker bestaat uit: een ander aanvallen als ik eigenlijk pijn heb of me verlaten voel. Het voelt een beetje belachelijk dat zo voor op het masker te zetten en ermee rond te dansen.

 

Met diverse oefeningen leiden Thomas en Ilse ons naar een diepgaande oefening waarbij je één van de vier basis emoties kiest en die gaat voelen en dansen. “Kies de emotie waarin je het moeilijkste contact maakt met anderen” zegt Thomas. Je stapt dan in de boosheid, de angst, het verdriet of de vreugde en laat dat gevoel bewegingen vormen. De mensen die angst kozen beginnen samen de angst te dansen. Er is geweldig passende muziek bij ieder gevoel gekozen. Deze muziek snijdt je door de ziel, snerpt, knaagt, klaagt, jankt en jaagt je de stuipen op het lijf. Het is prachtig om naar de dansers te kijken. Je ziet de angst bewegen. Dan is woede aan de beurt. Twee vrouwen gaan die dansen op een keiharde agressieve, heavy metal, rock pokke herrie. Een van de vrouwen is lichamelijk beperkt, maar gaat zo op in de woede dat het me diep ontroerd om haar te zien vechten en dansen. Dan is mijn groep aan de beurt. Verdriet. Hartverscheurende muziek met teksten die precies mijn zeerste plekken aanraken. Ik huil niet gemakkelijk, dus ik zie er tegen op. Maar het verdriet in mijn beweging brengen heeft een heel diep en ruimte gevend effect op me. Ik dans het verlies van mijn vader. Ik vergeet helemaal wat ik aan het doen ben, het brengt me heel diep in mezelf, waar een dal vol tranen is. Dit is voor mij de belangrijkste oefening. De dag wordt daarna dansend en met mooie oefeningen afgebouwd. We eindigen met het dansen van de vreugde op heerlijke muziek en in de veilige en liefdevolle aandacht van Ilse en Thomas. Ze leren me dat ons hart niet in één keer open gebroken hoeft te worden, één schroefje los, een klein kiertje, of wagenwijd open, alles mag.

 

De nacht na deze workshop droom ik over huilen. Ik huil zo dat mijn keel dichtknijpt en ik geen woord meer kan uitbrengen. Ik probeer te zeggen: “niemand vraagt zich af hoe het voor mij voelde, wat ik nodig had.” Ik weet dat ik zelf degene moet zijn die zich dat telkens weer afvraagt. Ik leer mijn eigen gevoel serieus te nemen, te eren en er ruimte voor te maken.

Een week later droom ik over mijn vader. We zijn al zijn spullen aan het verdelen. Maar ik wil het niet verdelen want alleen de hele verzameling bij elkaar laat zijn essentie, zijn ziel zien, zijn schoonheid. Ik huil om de schoonheid die, achter zijn vluchten en zijn drinken verborgen was. Wat mis ik die schoonheid toch. Nog veel meer dan ik zeggen of dansen kan. 

 

Saskia de Bruin